روزهای اخر سال هستشانگار یه زنجیر سنگین به پام وصلهحس میکنم دارم جون میکنم که تموم شن این روزااز اون ور با خودم میگم زندگی همین لحظه هایی که داره میرهاما واقعا خستَم ،خیلی خستمحس میکنم همه زندگی رو همش دویدم تا خانواده ام در ارامش باشنداما تهش چیزی که از من مونده خیلی تنهاتر و داغونتر از چیزی هستش که برایاین روزهام تصور میکردمنمیگم نا امیدم ،نه،چون حق نا امید شدن ندارم چون میبینم خیلی ها ممکنهحسرت ثانیه های من رو بخورنوقتی میبینم هموطنم مجبوره روی خاک بخوابهوقتی میبینم حتی جایی نیست که بتونه اسمش خونه بزارهانقدر درد میبینم که وقتی یا درد خودم میفتم فقط غمگین میشماین غم ،ذاته منههمیشه با منههمیشه همدمم بودهبا همه درد هایی که داره اما عزیزه برامچون منه الان رو ساختهفقط دوست دارم حال همه خوب باشه همینارامش چقدر دست نیافتنی شده،همیشه فکر میکردم ارامش باید یه لحظه طولانی باشه و همیشگیاما فهمیدم ارامش تو لحظه های کوتاهیی که زندگی بهم میده تابرای روزهای سختر نبازمخدایا کمک یار همه ی بنده هات باشماه رمضون قشنگم هم داره شروع میشه،میخوام بعد سالها نتونستن امسال روزه بگیرم،باشد که بتوانم و حالم قشنگتر بشه
برچسب:
نویسنده: نیکا قربانی
تاريخ: چهارشنبه
23 اسفند
1402 ساعت: 11:58